GRAND CANYON NORTH RIM

Vervolg van zaterdag 3 juni 2000

We rijden terug via Kanab en Fredonia naar het Paria plateau, een zuidelijker gelegen deel van de Vermillion Cliffs. Tussen de lage pijnbomen door heb je af en toe een mooi uitzicht op de noordelijke vlakte. "Yogi Bear"-borden langs de kant van de weg wijzen je op het brandgevaar. In Jacob Lake zitten we al in North Kaibab Forest, vanwaar het nog ongeveer 65 km rijden is naar de North Rim.

De weg loopt de ene keer door het woud en vervolgens temidden van heel grote weiden: de Meadows. Hoe dichter we bij de North Rim Lodge komen, hoe vaker we de resten zien van de brand die hier korte tijd geleden woekerde. De noorkant van het park is trouwens nog maar 14 dagen terug geopend als gevolg van de brand. Uiteindelijk komen we aan de Lodge zonder echter iets van de Canyon te zien. We besluiten om eerst in te checken, de wagen uit te laden en ons te verfrissen. De houten cabins (blokhutten) zijn niet groot of niet te vergelijken met de gewone hotelaccomodatie. Maar ze zijn mooi ingepast in de omgeving.

Grand Canyon North Rim
G
rand Canyon
Grand Canyon North Rim
G
rand Canyon

Als we er eindelijk klaar voor zijn, gaan we via de lobby van de Lodge naar het terras met zicht op de Canyon. Daar ondervind je wat het woord "adembenemend" betekent. Het is zó uitgestrekt, zó wild, zó indrukwekkend, dat je aan niemand kan uitleggen waar Grand Canyon voor staat. We gaan verder naar Bright Angel Point, een wandeling van 10 minuutjes. Samen met de andere toeristen (die opmerkelijk stil zijn) geniet je van het weidse uitzicht. Als je leest dat Humphrey’s Peak (3853 m) de hoogste top van de San Francisco Mountains en van Arizona is en dat je die berg op een afstand van meer dan 110 km ziet, weet je het echt niet goed meer. Dit soort afstanden zijn we in België niet gewoon. De kloof van de Grand Canyon is hier 26 km breed, en de North Rim ligt gemiddeld 1800 m boven de Colorado rivier. Op geen enkele foto kan je deze afstanden en hoogtes aangeven; je moet het ter plekke ervaren.

Aan de noordzijde is het 5 tot 10 graden koeler dan aan de zuidkant. Het wintert hier betrekkelijk lang en de sneeuw blijft vaak tot in mei liggen. De Lodge opent midden mei en sluit in oktober. Dit jaar is echter het warmste van de laatste 40 jaar en door de droogte en de hoge temperaturen (32°C en meer) is er groot gevaar voor brand. Waarover later meer!

Gelijk waar je kijkt, zie je altijd weer nieuwe punten: Zoroaster Temple, Vishnu Temple, Wotans Throne, Isis en Osiris Temple,… Langs Bright Angel Canyon ten oosten van de Lodge, loopt het pad naar Phantom Range aan de Colorado. Je hebt een dag nodig om naar beneden te lopen en reken op 2 dagen om terug naar de North Rim te klimmen. Vooral de hogere temperaturen in de Canyon maken het haast onmogelijk om in de zon te lopen; het is noodzakelijk om veel water te drinken (4 liter per dag) en jezelf niet te veel uit te putten.

Na het avondmaal genieten we op het terras van de sterren. De hemel is helder en ook omdat er geen hinderlijk strooilicht is, zie je duizenden en duizenden sterren en een aantal voorbijvliegende satellieten. Er staan telescopen en er zijn mensen die uitleg geven over wat je kan zien. Aan de overkant van de kloof zien we enkele lichtjes die aangeven waar Grand Canyon South Rim Village is. De vuurtoren van Tusayan Airport valt meteen op.

Zondag 4 juni 2000

Om half zeven opgestaan en alvast een wandelingetje gemaakt naar Bright Angel Point. De eekhoorntjes trekken aandacht in de hoop iets te eten te krijgen. Er wordt echter gevraagd om de dieren niet te voeren, zodat ze gewoon blijven aan de natuurlijke habitat. Mensenschuw zijn de dieren echter niet. Op de weg naar het uitzichtpunt sta ik ineens oog in oog met 3 Mule Deer (herten), die wat van de struiken langs de weg komen eten. Je vraagt je in stilte af wie naar wie staat te kijken en geniet van de ontmoeting. Op het uitkijkpunt zijn ook zó vroeg al redelijk veel mensen die genieten van het uitzicht. De stand van de zon en de kleuren in de ochtend tonen de Canyon op een andere manier dan gisteravond. Naarmate het uur vordert, wordt het uitzicht waziger en worden de kleuren valer.

Vandaag rijden we met de auto naar de twee uitzichtpunten langs de oostelijke Canyon. Eerst gaat het naar Point Imperial, het hoogste punt op 2685 m. Langs de weg zien we de sporen van de bosbrand die nog maar kort geleden grote oppervlaktes vernielde. Vaak zien we dieren: mule deer, eekhoorntjes.

Hert
Mule Dee
r
Point Imperial - Mount Haydn
Point Imperial
Point Imperial - brandPoint Imperial

Op het uitzichtpunt zien we de karakteristieke rots van Point Imperial: Mount Haydn. Naar het noordoosten zien we Marble Canyon en nog verder naar het noorden de Vermillion Cliffs, met daartussen een grote vlakte. De Coloradorivier ligt echter te diep om gezien te worden. Naar het zuiden en het oosten heb je een mooi zicht op de Grand Canyon. De canyon is breder en vlakker dan aan Bright Angel Point.

We zien dat langs de helling een groot stuk bos in brand staat. Rangers en vrijwilligers houden het gebeuren in het oog. We horen hen communiceren via de radio met brandweerlui. De ploegen geven met spiegelsignalen aan waar ze zich bevinden. Blijkbaar té dicht bij de brand, die plots hevig uitslaat. De blushelicopters kunnen onvoldoende water aanvoeren en het stuk bos moet verder uitbranden.

Ter informatie: geregeld wordt vuur aangestoken om de onderbeplanting te vernietigen en zo de bomen meer kans te geven. Dit jaar liep het "gecontroleerde" vuur echter uit de hand. Het werd einde april aangestoken, maar is in juni nog steeds niet helemaal onder controle. De droogte, de hoge temperaturen, de felle wind en de beschikbaarheid van bluswater maken het trouwens heel moeilijk om de brandhaarden te blussen. Meer dan 1500 mensen waren (en zijn) betrokken bij de controle en het blussen.

Op het moment dat we naar de auto gaan om naar Walhalla Overlook en Cape Royal te rijden, komt een Ranger iedereen informeren dat het gebied geëvacueerd moet worden. Aan de wegsplitsing naar Cape Royal mogen we niet verder, wat natuurlijk erg jammer is. De rest van de dag houden we de rook van het vuur in het oog, maar die wordt alleen maar erger en erger. ’s Avonds zien we zelfs nog de gloed van de brand.

We besluiten met de auto verder te toeren door het North Kaibab Forest. Gelukkig zijn er hier en daar nog enkele mooie uitzichtpunten op de Canyon.

Link naar...
LAKE POWELL