GRAND CANYON SOUTH RIM

Vervolg van dinsdag 6 juni 2000

De échte Grand Canyon zien we vanaf Desert View (2267 m). Er is een uitkijktoren (van architecte Mary Elizabeth Jane Colter) van waar we zowel het noordelijke deel van de Canyon zien, als het stuk dat naar het westen loopt. Hier en daar zien we zelfs een stuk van de Colorado. Via de winkel gaan we op de toren (25 ¢) die binnenin versierd is met Indiaanse tekeningen.

Langs de East Rim Drive merken we onmiddellijk dat hier veel meer toeristen zijn dan aan de North Rim. Er zijn voldoende en grote parkeerplaatsen, waar meestal ook kleine souvenirwinkeltjes zijn en gelegenheid om iets te drinken of te eten. Vandaar gaat het verder naar Lipan Point, een plaats met uitzicht op de Colorado. In het zuiden zie je de San Francisco Peaks, waardoor we merken dat het plateau naar het noorden toe hoger wordt. Hier ligt South Kaibab National Forest.

Even verder is het Tusayan Ruin & Museum, waar we de overblijfselen van een Indiaanse nederzetting bezoeken. Dit kan onder geleide van een Ranger die uitleg geeft over hoe de Indianen leefden, woonden, zich voedden en hoe hun rituele gebruiken waren.

De volgende twee uitzichtpunten aan de rand van de canyon zijn Moran Point en Grandview Point. Op elk van deze punten was/is er een weg naar oude mijnen, waarvan de overblijfselen te bezoeken zijn. Vanaf Grandview Point zie je de Horseshoe Mesa, een plateau in de Canyon. Aan de overzijde van de kloof ligt Cape Royal. Bij het volgende uitkijkpunt – Yaki Point – mag je niet met de auto naar de parkeerplaats. Je moet de parking langs de East Rim Drive gebruiken en wachten tot de shuttle langs komt of te voet (± 20 min) naar het punt, van waar je een mooi uitzicht hebt op het South Kaibab Trail (zie verder).

Grand Canyon
Grand Canyon (zicht noord)
Grandview Point
Grand Canyon (zicht west)
GC Village - Lookout Point
Grand Canyon Village

Uiteindelijk komen we op onze bestemming: Grand Canyon South Rim Village. Hier is het héél druk en hoewel er voldoende plaats is om te parkeren, kan je best de eerste vrije plaats nemen die je tegenkomt. We checken in in de Bright Angel Lodge en zoeken onze cabin: het extra comfort ten opzichte van de noordzijde bestaat vooral uit meer ruimte en een airco. Deze is wel nuttig, want het is hier minstens 34°C. We lopen naar de Rim en kijken naar de 300 m hoger gelegen noordzijde. Na een beetje zoeken zien we aan de overkant (26 km) de North Rim Lodge. Aan de zuidkant gaat het veel vlugger en steiler naar beneden, waardoor je op kortere tijd naar de Phantom Ranch kan. Toch raadt men aan hiervoor een volle dag te voorzien (temperatuur, zon) en voldoende water mee te nemen. Als je de trip naar de Phantom Ranch plant, vergeet dan niet om tijdig te reserveren: zonder reservatie wordt geen eten noch een slaapplaats voorzien. Het is onmogelijk om op één dag naar beneden te wandelen en terug naar boven.

In Grand Canyon South Rim Village heb je een grote supermarkt en een aantal kleinere winkels. Het Visitor Center ligt vlak in de buurt en je vindt er naast informatie ook een winkel waar je boeken en muziek kan kopen. Er is een gratis audiovisuele show over de Canyon.

Na het avondeten gaan we vroeg naar bed, met het oog op de wandeltocht van morgen.

Woensdag 7 juni 2000

Vandaag vroeg opstaan en even een kijkje nemen langs de Rim. Om halfzeven zijn er nog maar weinig mensen te zien en kan je rustig genieten van het uitzicht. Eerst even een koffie in de Bright Angel Lodge – daar zijn wel wat mensen, die ingetekend hebben op één of andere begeleide toer – en dan rustig op het muurtje zitten en kijken. Als je even verder wandelt is het niet ondenkbaar dat je wild ziet. Naast tientallen eekhoorntjes zie je soms één of meerdere Mule Deer op het grasveld van El Tovar hotel. Ze genieten van de afwisseling in hun menu door van de aanplanting te proeven. Zij schrikken niet meer van jou – het is eerder omgekeerd.

Dan ontbijten en op weg. Vandaag wandelen we naar Hermits Rest, ten westen van G.C. Village. Het is een tocht van 13 km langs de Rim. Het pad vertrekt net achter de Bright Angel Lodge en is geasfalteerd tot Maricopa Point. Het mooie van de wandeling is dat je op verschillende plaatsen de shuttle bus kan nemen (Hermits Road) om naar het eindpunt te rijden of om terug te keren. Maar: wij willen tot Hermits Rest wandelen!

Na de eerste bocht in de weg (Trailview Overlook I & II) zien we hoe Bright Angel Trail langs de steile helling in bochten afdaalt en dan bijna vlak verder loopt tot de Indian Garden. We zien een aantal van de 5 California Condors die in de buurt van de Village hun stek hebben: de vogels hebben een vleugelslag van meer dan 2,5 m en vliegen rustig … Van zodra ze voldoende hoogte gewonnen hebben, gebruik makende van de thermiek, zweven ze verder zonder zichtbaar moeite te doen. Indrukwekkend! Op de uitkijkpunten zie je de GC Village omdat het eerste stuk van het pad stijgt tot Maricopa Point. Vanaf dan loopt het pad op gelijke hoogte of daalt het eerder.

In de buurt van Maricopa Point heb je Powell Memorial. Vandaar gaat het in een bocht rond een oude mijn, die recentelijk nog uitgebaat werd vanwege uraniumwinning. Loop gewoon langs het pad aan de afsluiting en je komt terug op het juiste pad naar Hopi Point. Vanaf dit punt hebben we een mooi uitzicht over de Canyon, zowel in oostelijke als in westelijke richting. Het loont de moeite om hier even een rustpauze te nemen. Trouwens: vergeet op deze tocht niet om voldoende te drinken, af en toe iets te eten en nu en dan opnieuw zonnecrème aan te brengen! Hoewel het nog vroeg is, stijgt de temperatuur naar 30°C; gelukkig waait er aan de rand van de Rim meestal een koele wind. En goed dat ik toch maar geluisterd heb en me een zonnebril heb aangeschaft.

Bright Angel Trail
Bright Angel Trail
Grans Canyon South Rim
Grand Canyon
Hopi Point
Hopi Point

Op weg naar Mohave Point. Het lijkt allemaal dichtbij maar je moet telkens weer het pad langs de Rim volgen om op die punten te geraken. Het pad loopt dikwijls verraderlijk dicht bij de afgrond; we moeten dus opletten waar we stappen en stilstaan als we willen rondkijken. We lopen 1,3 km en rusten weer even uit. Hoe verder we lopen, hoe minder wandelaars we tegenkomen. Ze zijn onderweg op de shuttlebus gestapt; sommigen vinden zelfs dat je uiteindelijk "toch altijd maar hetzelfde ziet!" Wat komen die lui hier doen, zeg?

Nu komt een lang pad, dat niet altijd bij de Rim loopt. In combinatie met toenemende moeheid en ook toenemende hitte is dit het minst plezierige stuk om te lopen. Maar elke keer als we zicht op de Canyon hebben, worden we ruimschoots beloond voor de moeite. Het stuk tussen Mohave Point en Pima Point is meer dan 6 km lang. Je komt langs The Abyss; dus als je het echt niet meer ziet zitten kan je hier de shuttle naar Hermits Rest nemen. Wij vinden het in alle geval de moeite om toch maar verder te lopen. Het pad wordt nu en dan eens onduidelijk, omdat we keuze hebben uit meerdere weggetjes. Als je geen gevaarlijke richting uitgaat, kan er echt niets gebeuren en blijft het mooi om te wandelen.

Als we Pima Point bereiken worden we andermaal beloond met een mooi uitzicht op de Canyon. In de verte zien we Havasupai Point dat in het westen de meest vooruitstekende punt in de Canyon is. We beseffen andermaal hoe ongelooflijk de evolutie van een meanderende rivier tot het ontstaan van deze kloof leidt! Nu nog even doorbijten en doorlopen tot Hermits Rest. Intussen is de temperatuur opgelopen, want we zijn de middag voorbij. Vanaf hier wordt het wandelpad helemaal willekeurig: er zijn stukken die gevaarlijk dicht bij en zelfs op de hellingen van de canyon lopen. Maar je hebt ook paadjes die vlak naast de weg lopen en daardoor minder aantrekkelijk zijn. Volg gewoon je eigen gevoel en neem de weg die volgens jou haalbaar is.

Granite Gorge
G
ranite Gorge
Hermits Rest
Raaf bij H
ermits Rest

Natuurlijk worden we beloond als we aan Hermits Rest komen, al was het alleen maar omdat je daar gekoelde frisdrank kan krijgen. Eigenaardig genoeg moet je via de terminus van de shuttle bus: redelijk vermoeid en verhit komen we op ons einddoel en moeten we tussen de mensen die met de bus gekomen zijn lopen. Zij zijn fris – ze geven echt niet de indruk om "ontdekkers" te zijn en wij zijn helemaal bezweet en trots dat we het einddoel hebben gehaald. Ach ja …

Grand Canyon News nr. 23, June 7-13, 2000 Terwijl we van de frisdrank genieten, kijken we naar de eekhoorntjes die van de bezoekers een hapje proberen te versieren. Er zit zelfs een raaf drukte te maken om ook een extraatje te krijgen. Even allemaal ondergaan nu, terwijl we op adem komen. Na de nodige portie "verfrissing" zijn we terug in staat om met de shuttle bus naar GC Village te rijden. Wat onmiddellijk opvalt is de stank van de uitlaat van de bus. Ga best in het eerste voertuig zitten als je deze tocht ooit onderneemt en zorg ervoor dat de ramen openstaan.

Al bij al was dit een mooie ervaring, waarbij we het gevoel kregen om toch een beetje méér van de Grand Canyon gezien te hebben dan de gemiddelde toerist. We moeten dus nog beter zien te verzinnen voor morgen!

's Avonds lezen we in de lokale krant Grand Canyon News dat er vorige vrijdag een Belgische toerist gestorven is in de canyon. Hopelijk denken onze familieleden in België niet dat het een van ons betreft. We nemen ons voor om goed op te letten bij onze wandelingen en voldoende water mee te nemen.

Donderdag 8 juni 2000

Vandaag opnieuw genieten en weer vroeg opstaan. Een wandeling door de Village waar je om halfzeven ’s ochtends haast niemand ziet, levert een ontmoeting met 3 Mule Deer op aan de inkom van het El Tovar hotel. Twee Aziaten hebben de dieren ook gezien en geven duidelijk te kennen dat je niets mag doen om de dieren af te schrikken. Zonder te praten, spreken we met elkaar... We zijn we blij met de ervaring als we verder lopen nadat de herten terug in het bos zijn. Deze belevenissen moet je niet betalen, maar je moet ze wel zelf opzoeken.

Op weg naar koffie loop ik langs de South Rim. Als je al iemand tegenkomt, dan gaat-ie bijna automatisch fluisteren om de rust zeker niet te verstoren. Terwijl ik koffie drink in de buurt van Lookout Studio, vraagt een - nieuwsgierige – Amerikaan vanwaar ik ben ("Belgium" – "Ah yeah! That's south of Amsterdam!") en of we dit in België ook hebben. Als ik hem probeer duidelijk te maken dat de Grand Canyon en het noordelijke en zuidelijke Kaibab Forest samen zo groot zijn als België, begrijpt hij het niet meer. Je moet inderdaad kunnen relativeren!

Vandaag gaan we IN de Canyon. Men heeft ons aangeraden dat je alleen op die manier kan ervaren wat de Grand Canyon van beneden uit betekent. Doen! De shuttle naar Yaki Point hebben we net gemist. Om geen tijd meer te verliezen, rijden we met de auto naar een parkeerplaats daar in de buurt. Dat betekent 20 minuutjes extra wandelen, maar zo vroeg op de dag vinden we dat helemaal niet erg. We hebben immers drank en eten bij!

Met goede wandelschoenen en uitstekend humeur beginnen we aan de afdaling van het South Kaibab Trail. Het pad maakt vele bochten en daalt op die manier redelijk snel de Canyon in. Tot Cedar Ridge moeten we het zeker halen: dat ligt ongeveer 350 m lager dan de South Rim en is haalbaar op 2 u volgens de brochure. We lopen in de schaduw onder de steile wanden naast Yaki Point en genieten zowel van de aangename temperatuur als van de omgeving. Het zand op en langs de weg is aanvankelijk licht van kleur, maar wordt na een tijdje roder en roder.

Langs dit pad lopen de muildieren die instaan voor de bevoorrading (en de afvoer van afval) van de Phantom Ranch. Mensen die gekozen hebben voor een Grand Canyon-trip per muildier naar de Ranch vertrekken achter de Bright Angel Lodge en komen twee dagen later langs het South Kaibab Trail terug omhoog. Als je zo'n karavaan tegenkomt, ga je aan de bergkant van het pad staan en volg je eventueel de instructies op van de karavaanleider.

South Kaibab Trail
South Kaibab Trail
Cedar Ridge
Muildieren bij Cedar Ridge
Cedar Ridge
Ceder Ridge
Nabij Skeleton Point
Skeleton Point

Vaak staan we even stil om te genieten van het uitzicht. Dit verandert voortdurend en wordt uiteraard bepaald door de plaats waar je bent, maar ook door het licht en de inval van het zonlicht. En dan ineens zien we Cedar Ridge, een kleine oase waar je kan rusten (er zijn zelfs restrooms). Nadat we de muildieren hebben laten langsgaan, gaan we verder dan ons oorspronkelijke doel. Net voor O’Neill Butte rusten we even uit in de schaduw van een rots, vooraleer we nog een stukje verdergaan. We houden de raad "je hebt dubbel zo lang nodig om te klimmen als om te dalen" in het achterhoofd en vinden dat we toch nog verder kunnen. Verder door langs de yucca’s, gaan we naar de buurt van Skeleton Point. Het afdalende pad dat we van hier zien, willen we niet meer naar beneden. Nu ja: naar beneden wel, maar naar niet terug naar boven. Het is intussen al rond elf uur en het wordt dus warmer en warmer. Na een pauze keren we terug naar de vorige "schuilplaats", waar we iets eten en drinken.

Op deze manier gaat het terug naar het vertrekpunt. We merken dat klimmen inderdaad meer moeite kost dan naar beneden lopen. Elk schaduwplekje is welkom om even uit te rusten. Op Cedar Ridge duurt de rustperiode even iets langer – vriendschap sluiten met een aantal squirrels en lachen over hun manier om hun territorium af te bakenen. Vanaf daar gaat het verder langs het pad naar boven.

"Moe maar tevreden" komen we boven aan de Rim. We zijn blij als we een klein drankstandje vinden waar keuze uit verschillende smaken Gatorade te koop zijn, recht uit het ijs! Na de verdiende pauze in de schaduw en de frisdrank, gaan we de laatste 20 minuten op weg naar de auto. Jammer genoeg was dit een één-dag-ervaring in de Canyon. Het is inderdaad een andere wereld; de wandeling is zeker en vast voor herhaling vatbaar. In tegenstelling tot de meeste South Rim toeristen, denken we dat je als wandelaar en natuurliefhebber langere tijd nodig hebt om het gebied nog meer naar waarde te kunnen schatten.

We hadden overwogen om een vlucht door of in de Canyon te maken. De voorbije dagen hebben we echter geen enkel vliegtuigje of helikopter gezien. Als alternatief dan maar vanavond naar Tusayan en naar de IMAX-bioscoop. "The Hidden Secrets" op groot scherm is inderdaad wel goed gemaakt en geeft een historisch overzicht van de Grand Canyon. Maar dan wel op zijn Amerikaans!

Vrijdag 9 juni 2000

Vandaag wordt het rijden en rijden… De bedoeling is om de halve afstand naar de Stille Oceaan af te leggen; veel activiteiten staan niet op de agenda. Na het "Continental Breakfast" (lees: koffie, donut, Danish Stroll) laden we de reiszakken in de auto en vertrekken we eerst en vooral richting zuiden.

De doortocht in Tusayan geeft duidelijk aan dat er wél Grand Canyon vluchten zijn: één van de twee grote maatschappijen heeft 10 helikopters klaar staan (met draaiende rotor) terwijl de tweede maatschappij met evenveel toestellen paraat is. Wat gewone vliegtuigen betreft: dat kunnen we niet nagaan, vermits die aan de andere kant van de luchthaven opstijgen. Behalve enkele fast-food restaurants,  enkele motels en een IMAX-bioscoop, heeft Tusayan duidelijk ook een luchthaven. Maar dat is het dan wel. Op weg naar de FarWest!

In een folder hebben we gezien dat we langs Bedrock City komen. Misschien even stoppen? Het blijkt echter niet veel meer dan een grote Flintstone-speeltuin te zijn en het is nog veel te vroeg om hier te stoppen. Dan maar verder richting Williams, door het dorre gebied van het Coconino plateau. Het stadje blijkt niet veel meer dan het aanluitingspunt voor de spoorweg naar de Grand Canyon én het skigebied van de Bill Williams Ski Area. Wij rijden hier de Interstate 40 op naar het westen.

In de brochures hebben we gezien dat de "legendarische Route 66" in de buurt loopt. Omdat alles vlot lijkt te gaan, nemen we de parallel weg van de Interstate, maar in het eerste stuk (± Ash Fork tot Seligman) loont het zeker niet de moeite. Vanaf Seligman is het dan weer iets anders. De "route" is niet zo spectaculair, op enkele dorpjes na die sterk aan de hippietijd doen denken. Het landschap is wel pittoresk. Onderweg naar Peach Springs merken we langs de kilometerlange en verlaten weg tientallen stokstaartjes. Eens te meer zien we hier "live" wat we anders alleen maar kennen van Discovery Channel. Toch wel een ervaring.

Route 66 Route 66
Route 66
Mummified bobcat
Grand Canyon Caverns

Van foldertjes weten we dat er Grand Canyon Caverns zijn. Die willen we dan wel eens zien. Tussen Yampai en Nelson heb je inderdaad aan de linkerkant van Route 66 deze grotten. Ze worden volledig privé uitgebaat. Via een lift gaat het naar de 70 m dieper gelegen grotten. De gids die ons groepje (2 Belgen, 2 Oostenrijkers en 3 Amerikaanse weduwen) rondleidt, weet op sappige manier de historie van de grotten te vertellen. De man weet de uitstap in de grotten boeiend te maken: je komt te weten dat de luchtcirculatie in de grotten leidt naar de 40 km verder gelegen Grand Canyon, dat er nog eens 5 niveaus onder het bezochte niveau liggen, dat hier een vroeger familielid van de beer leefde (nl. de tweetenige luiaard) en waar het gemummificeerde lijk van een lynx ligt.

Na het bezoek aan de grotten rijden we verder richting Kingman en vandaar naar Bullhead City. Hier komen we opnieuw bij de Colorado rivier, die intussen door Lake Mead is gestroomd. De stad lijkt echter een mini Las Vegas, met hotels die in de eerste plaatse reclame maken voor hun casino’s. Even overwegen we om door te rijden naar Lake Havasu City, o.a. om de échte London Bridge te gaan bekijken. Omdat het nog zó vroeg is, gaan we proberen om de geboekte kamer in Needles (CA) te annuleren en verder te rijden. De dame in Days Inn is bereidwillig. Het is druk genoeg om de kamer vooralsnog verhuurd te krijgen en op zodoende heeft ze begrip voor onze wens om nog verder naar het westen te rijden.

We rijden op de Interstate 40 door Mojave Desert verder naar Barstow. Deze stad heeft zijn ontstaan voornamelijk te danken aan de legerbasis in de buurt. Een motel vinden is absoluut geen probleem. In plaats van de geplande 400 km hebben we 620 km afgelegd, wat ons toelaat om het morgen iets rustiger aan te doen, of om een extra uitstap te doen.

Link naar...
CALIFORNISCHE KUST